Genç Werther'in Acıları (kitabından)

     "...Oysa, bir zamanlar içindeki heyecanın bolluğundan adeta uçarak dolaşan, her adım attığı yeri bir cennet gibi gören ve çoşkun aşkıyla bütün dünyayı kucaklayabilecek bir kalp taşıyan aynı adam değil miyim?İşte bu kalp şimdi öldü, bundan artık her şeye karşı hayranlık fışkırmıyor. Gözlerim kurudu, artık ferahlatıcı gözyaşlarıyla kuvvet bulamayan duygularım da alnımı acıdan buruşturuyor. Çok azap çekiyorum çünkü hayatımın tek neşesi olan şeyi kaybettim, bana çevremde dünyalar yarattıran o kutsal ve canlı kuvvet yok oldu!... Penceremden bakıp da karşıki tepenin üstünde yükselen sabah güneşinin sisleri delerek, önümdeki sessiz çimenlikleri parlattığını, sessiz derenin yaprakları dökülen söğütlerin arasından kıvrılarak bana doğru süzüldüğünü..
   Uzun süredir ihmal ettiğim hatıra defterim bugün tekrar elime geçince, bütün bu işlerin içine nasıl böyle bilerek ve adım adım girmiş olduğuma şaştım! Kendi durumumu o kadar açık bir şekilde gördüğüm halde nasıl oluyor da yine bir çocuk gibi hareket ediyordum! Şu an bile her şeyi böyle apaçık görüyorum ama yine de bende hiç bir düzelme belirtisi görülmüyor...
  (Hayır bu gerçekten de iyi oldu! Gerçekten her şey iyi oldu!.. Ben, onun olsaydım...! Ey beni yaratan Tanrım, eğer sen bana bu mutluluğu bağışlasaydın, o zaman o zaman bütün ömrüm belki de devamlı bir tapınma halinde geçecekti. Sana karşı hakkımı savunacak değilim, onun için şu gözyaşlarımı ve bu sonuçsuz dileklerimi affet!.. O benim olsaydı.. Şu güneşin altında yaşayan yaratıkların en sevimlisi benim kollarımın arasında bulunsaydı! "........" onun narin vücudunu sardığı zaman, bütün vücudumda ürperme duydum... ve o ...'den bahsettiği zaman, ben bütün madalyaları, bütün rütbeleri sökülen ve kılıcı elinden alınan bir asker gibi oluyorum. )
    Hatırası bana azap veren o günlerin o kadar mutlu geçmesinin sebebi neydi?
    Biz mutlu olduğumuz zaman. hayallere mi kapılmış oluyoruz?..."

J.W. GOETHE