Uzun süredir ihmal ettiğim hatıra defterim bugün tekrar elime geçince, bütün bu işlerin içine nasıl böyle bilerek ve adım adım girmiş olduğuma şaştım! Kendi durumumu o kadar açık bir şekilde gördüğüm halde nasıl oluyor da yine bir çocuk gibi hareket ediyordum! Şu an bile her şeyi böyle apaçık görüyorum ama yine de bende hiç bir düzelme belirtisi görülmüyor...
(Hayır bu gerçekten de iyi oldu! Gerçekten her şey iyi oldu!.. Ben, onun olsaydım...! Ey beni yaratan Tanrım, eğer sen bana bu mutluluğu bağışlasaydın, o zaman o zaman bütün ömrüm belki de devamlı bir tapınma halinde geçecekti. Sana karşı hakkımı savunacak değilim, onun için şu gözyaşlarımı ve bu sonuçsuz dileklerimi affet!.. O benim olsaydı.. Şu güneşin altında yaşayan yaratıkların en sevimlisi benim kollarımın arasında bulunsaydı! "........" onun narin vücudunu sardığı zaman, bütün vücudumda ürperme duydum... ve o ...'den bahsettiği zaman, ben bütün madalyaları, bütün rütbeleri sökülen ve kılıcı elinden alınan bir asker gibi oluyorum. )
Hatırası bana azap veren o günlerin o kadar mutlu geçmesinin sebebi neydi?
Biz mutlu olduğumuz zaman. hayallere mi kapılmış oluyoruz?..."
J.W. GOETHE
